Οι άπιστοι πήραν τη Θεωρία της Εξελίξεως του Δαρβίνου για να πλήξουν την πίστη – Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας (+1989) 

Οι άπιστοι πήραν τη Θεωρία της Εξελίξεως του Δαρβίνου για να πλήξουν την πίστη

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας (+1989) 

Ἀναφέρει ὁ ἀπολογητής Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας:

Οἱ ἄπιστοι πῆραν τή Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου γιά νά πλήξουν τήν πίστι: «ἡ πίστι λέει δημιουργία, ὁ Δαρβίνος λέει ἐξέλιξι, ἄρα ἄν ἀποδείξουμε τήν ἐξέλιξι καταρρίπτεται ἡ Χριστιανική πίστι». «Ράβδος ἐν γωνίᾳ, ἄρα βρέχει». Ὑπάρχουν πολλοί ἀπολογητές Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι μάχονται νά πλήξουν αὐτούς τούς ἐπιστήμονες, τούς ἐξελικτικούς. Καί λένε, ὄχι. Ἔχουμε αὐτά κι ἐκεῖνα κι ἐκεῖνα τά δεδομένα πού μᾶς πείθουν ὅτι ὑπῆρξε δημιουργία καί ὄχι ἐξέλιξι.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Γεύσασθε και Ίδετε, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2017

https://godandscienceorthodoxy.wordpress.com

GOD AND SCIENCE – ORTHODOXY / ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

http://greekorthodoxweb16.blogspot.com

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ  – GREEK ORTHODOX WEB 16

Οι αρνητές παραδέχονται το ασυμβίβαστο Χριστιανισμού και Θεωρίας της Εξελίξεως· μόνο οι Χριστιανοί κοιμούνται! – Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός:

“Οι αρνητές παραδέχονται το ασυμβίβαστο Χριστιανισμού και Θεωρίας της Εξελίξεως· μόνο οι Χριστιανοί κοιμούνται!”.

Από το βιβλίο: Κωστώφ Ιωάννου, Φυσικού, ΑΘΕΪΣΜΟΣ – Τίνος είναι η αυταπάτη, Εκδόσεις Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (6978461846), Αθήνα 2007 [Ἀπάντησι στό βιβλίο “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins]

https://godandscienceorthodoxy.wordpress.com

GOD AND SCIENCE – ORTHODOXY / ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

http://greekorthodoxweb16.blogspot.com

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ  – GREEK ORTHODOX WEB 16

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) αντιμετωπίζει τον πειρασμό του αθεϊσμού και την Θεωρία της Εξέλιξης

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) αντιμετωπίζει 

τον πειρασμό του αθεϊσμού και την Θεωρία της Εξέλιξης

Ἀναφέρει ὁ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Ὅταν ἤμουν μικρός, στήν Κόνιτσα, διάβαζα πολλούς βίους Ἁγίων καί ἔδινα καί στά ἄλλα παιδιά νά διαβάσουν ἤ τά μάζευα καί διαβάζαμε μαζί. Θαύμαζα τήν μεγάλη ἄσκησι καί τίς νηστεῖες τίς ὁποῖες ἔκαναν οἱ Ἅγιοι καί προσπαθοῦσα νά κάνω καί ἐγώ ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι. Ἀπό τή νηστεία ὁ λαιμός μου εἶχε γίνει σάν τό κοτσάνι ἀπό τό κεράσι. Τά παιδιά μέ πείραζαν. “Θά πέση τό κεφάλι σου!”, μοῦ ἔλεγαν. Τί τραβοῦσα! Τέλος πάντων. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ μεγάλος μου ἀδελφός ἐπειδή ἀρρώσταινα ἀπό τίς νηστεῖες καί φοβόταν μήπως δέν τελειώσω τό σχολεῖο, μοῦ ἔπαιρνε τά Συναξάρια τῶν Ἁγίων τά ὁποῖα διάβαζα. Μετά τά ἔκρυβα στό δάσος, στό ἐξωκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, καί πήγαινα ἐκεῖ κρυφά καί διάβαζα. Μιά μέρα κάποιος γείτονας ὀνόματι Κώστας, εἶπε, στόν ἀδελφό μου:

—Θά τόν κάνω ἐγώ νά ἀλλάξη μυαλό, νά πετάξη αὐτά τά βιβλία πού διαβάζει καί νά ἀφήση καί τίς νηστεῖες καί τίς προσευχές.

Μέ βρῆκε λοιπόν —ἤμουν περίπου δεκαπέντε χρονῶν τότε— καί ἄρχισε νά μοῦ λέη τή Θεωρία του Δαρβίνου. Ἔλεγε-ἔλεγε, ὥσπου μέ ζάλισε. Ἔτσι ὅπως ἤμουν ζαλισμένος πῆγα κατ᾽ εὐθεῖαν στό δάσος, στό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας. Μπῆκα μέσα καί ἄρχισα νά παρακαλῶ τό Χριστό. “Χριστέ μου, ἄν ὑπάρχης, νά μοῦ παρουσιασθῆς”, ἔλεγα καί ἔκανα συνέχεια γιά πολλή ὥρα μετάνοιες. Ἦταν καλοκαίρι. Ὁ ἱδρώτας ἔτρεχε, εἶχα γίνει μούσκεμα· εἶχα ἀποκάμει τελείως. Ἀλλά οὔτε εἶδα οὔτε ἄκουσα τίποτε. Οὔτε ὁ Θεός νά μέ οἰκονομήση λίγο, ἔστω μέ ἕνα μικρό σημεῖο, κάποιο κρότο, κάποια σκιά· παιδί ἤμουν στό κάτω-κάτω. Καί ἄν τό ἔβλεπε κανείς ἀνθρωπίνως ἤ μέ τή λογική, θά ἔλεγε: “Κρίμα, Θεέ μου, τό ταλαίπωρο! Ἀπό ἕντεκα χρονῶν ἀνέβαινε στά βράχια, ἔκανε τέτοια ἄσκησι, καί τώρα περνάει μιά κρίσι. Τό ζάλισε ὁ ἄλλος μέ κάτι ἀνόητες θεωρίες. Μέσα στό σπίτι ἔχει δυσκολίες ἀπό τόν ἀδελφό του. Ἔφυγε στό δάσος, γιά νά Σοῦ ζητήση βοήθεια…”. Ὅμως τίποτε-τίποτε-τίποτε! Ἀποκαμωμένος ἀπό τίς πολλές μετάνοιες κάθησα λίγο κάτω. Τότε σκέφθηκα: “Καλά”, ὅταν ρώτησα τόν Κώστα “τί γνώμη ἔχει ἐκεῖνος γιά τό Χριστό” τί μοῦ εἶπε;

—Ἦταν ὁ πιό καλός, ὁ πιό δίκαιος ἄνθρωπος, μοῦ εἶχε πεῖ, καί, ἐπειδή κήρυττε δικαιοσύνη, θίχθηκαν τά συμφέροντα τῶν Φαρισαίων, καί Τόν σταύρωσαν ἀπό φθόνο.

Τότε εἶπα: “Ἀφοῦ ὁ Χριστός ἦταν τόσο καλός ἄνθρωπος, τόσο δίκαιος, καί δέν εἶχε παρουσιασθῆ ποτέ ἄλλος ὅμοιός Του καί οἱ ἄλλοι ἀπό φθόνο καί κακία Τόν θανάτωσαν, ἀξίζει γι᾽ αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά κάνω περισσότερα ἀπό ὅσα ἔκανα, ἀκόμη καί νά πεθάνω”. Μόλις τό ἀντιμετώπισα ἔτσι, παρουσιάσθηκε ὁ Χριστός μέσα σέ πολύ φῶς —ἔλαμψε τό ἐκκλησάκι— καί μοῦ εἶπε: “Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀνάστασι καί ἡ ζωή· ἐκείνος πού πιστεύει σέ ἐμένα, καί ἄν πεθάνη, θά ζήση”(Ἰωάννου 11, 25-26). Τά λόγια αὐτά διάβαζα καί στό ἀνοικτό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο κρατοῦσε στό ἕνα χέρι. Μοῦ ἔκανε τέτοια ἀλλοίωσι ἐσωτερική πού ἔλεγα συνέχεια: “Ἕλα τώρα ἐδῶ, Κώστα, νά τά ποῦμε, ἄν ὑπάρχη ἤ δέν ὑπάρχη Θεός”. Βλέπεις, ὁ Χριστός, γιά νά παρουσιασθῆ, περίμενε τή δική μου φιλότιμη ἀντιμετώπισι. Καί ἄν ἀπό ἕνα παιδί ζητᾶ τήν φιλότιμη ἀντιμετώπισι, πόσο μᾶλλον ἀπό ἕνα μεγάλο».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846)

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Στοίχημα τοῦ Pascal – ΑΘΕΪΣΜΟΣ, τίνος είναι η αυταπάτη – Απαντήσεις στον Richard Dawkins – Κωστώφ Ιωάννης, Φυσικός

http://atheismosapantiseis.blogspot.com

ΑΘΕΪΣΜΟΣ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Στοίχημα τοῦ Pascal

ΑΘΕΪΣΜΟΣ, τίνος είναι η αυταπάτη

Απαντήσεις στον Richard Dawkins

Κωστώφ Ιωάννης, Φυσικός

Ἄς δοῦμε, τώρα, πῶς παρουσιάζει ὁ Richard Dawkins τό περίφημο στοίχημα τοῦ Pascal· ἐμεῖς, ἁπλῶς, παρεμβάλλουμε ἐπεξηγηματικές ἀγκύλες: «Ὁ μεγάλος Γάλλος μαθηματικός Blaise Pascal παρατήρησε ὅτι, ὁσοδήποτε μεγάλες κι ἄν εἶναι οἱ πιθανότητες μή ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ, ὑπάρχει μιά ἀκόμα μεγαλύτερη δυσαναλογία (sic) στήν ποινή γιά λανθασμένη ἐπιλογή. Τό καλύτερο πού ἔχουμε νά κάνουμε εἶναι νά πιστεύουμε στό Θεό [ζώντας σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του, ἐννοεῖται], διότι, ἐάν ἔχουμε δίκηο, θά κερδίσουμε τήν αἰώνια μακαριότητα, ἐνῶ, ἄν κάνουμε λάθος [ἄν δέν ὑπάρχη δηλ. Θεός], δέν θά ὑποστοῦμε καμμία συνέπεια, οὕτως ἤ ἄλλως. Ἀντιθέτως, ἄν δέν πιστεύουμε στό Θεό [καί δέν τηροῦμε τίς ἐντολές Του] καί ἀποδειχθῆ ὅτι κάνουμε λάθος, καταδικαζόμαστε στόν αἰῶνα τόν ἅπαντα, ἐνῶ, ἄν ἔχουμε δίκηο [ἄν δέν ὑπάρχη πάλι Θεός], δέν ἀντιμετωπίζουμε συνέπει(129)ες. Καθώς φαίνεται, ἡ ἀπόφασι δέν χρειάζεται πολλή σκέψι: πρέπει νά πιστεύουμε στό Θεό [στήν ὕπαρξί Του]»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 128).

Ὑπάρχει κάτι ποιό ξεκάθαρο; Ἰδού, ὡστόσο, ὁ σχολιασμός τοῦ D.:

«Ὑπάρχει, ὅμως, κάτι πολύ παράξενο σ’ αὐτό τό ἐπιχείρημα: Ἡ πίστι δέν εἶναι κάτι τό ὁποῖο ἀποφασίζεις νά κάνης, σάν νά πρόκηται γιά ζήτημα πολιτικῆς —ἤ τουλάχιστον δέν εἶναι κάτι τό ὁποῖο μπορῶ ν’ ἀποφασίσω νά κάνω ὡς ἑκουσία πρᾶξι. Μπορῶ ν’ ἀποφασίσω νά πάω στήν ἐκκλησία ἤ ν’ ἀποστηθίσω τό “Σύμβολο τῆς Πίστεως” ἤ νά ὁρκισθῶ πάνω σέ μία στοίβα θεοπνεύστων βιβλίων ὅτι πιστεύω καί τήν τελευταία λέξι τους. Τίποτε ὅμως, ἀπ’ ὅλ’ αὐτά δέν θά μέ κάνη νά τά πιστέψω ἄν δέν πιστεύω ἀπό μόνος μου. Τό στοίχημα τοῦ Pascal θά μποροῦσε ν’ ἀντιπροσωπεύη ἕνα ἐπιχείρημα προσποιήσεως πίστεως στό Θεό. Μάλιστα, ὁ Θεός στόν ὁποῖο ἰσχυρίζεσαι ὅτι πιστεύεις καλό θά ἦταν νά μήν ἀνήκει σ’ ἐκείνους τούς παντογνῶστες, ἀλλιῶς θά διακρίνη τήν ἀπάτη σου. Ἡ γελοία ἰδέα ὅτι ἡ πίστι εἶναι κάτι γιά τό ὁποῖο μπορεῖς ν’ ἀποφασίσης νά κάνης διακωμωδεῖται ἀπολαυστικότατα ἀπ’ τόν Douglas Adams στό βιβλίο του Dirk Gently’s Holistic Detective Agency (Τό Ὁλιστικό Πρακτορεῖο Ντέτεκτιβ τοῦ Dirk Gently), ὅπου συναντᾶμε τό ρομπότ Ἠλεκτρικός Μοναχός, μία συσκευή ἐξοικονομήσεως χρόνου τήν ὁποία ἀγοράζεις “γιά νά ἐκτελῆ ἀντί γιά σένα τά θρησκευτικά σου καθήκοντα”. Τό de luxe μοντέλο διαφημίζεται ὡς “ἱκανό νά πιστεύη πράγματα τά ὁποῖα δέν θά Continue reading “Στοίχημα τοῦ Pascal – ΑΘΕΪΣΜΟΣ, τίνος είναι η αυταπάτη – Απαντήσεις στον Richard Dawkins – Κωστώφ Ιωάννης, Φυσικός”

Δόγμα & Επιστήμη – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Δόγμα και Επιστήμη

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Σημειώνει καί ὁ Ν. Κατσάνος, Καθηγητής Φυσικοχημείας τοῦ Παν/μίου Πατρῶν:

«Ἡ φυσική Ἐπιστήμη στηρίζεται μέν στήν αὐστηρή ἀνθρώπινη λογική, ἀλλά ὄχι πάντοτε στήν κοινή λογική, μέ τήν ὁποία καί τά δικά της συμπεράσματα πολλές φορές ἔρχονται σέ ἀντίθεσι. Νά ἕνα παράδειγμα. Παίρνω ἕνα μολύβι. Τό ζυγίζω και βρίσκω ὅτι ἡ μᾶζα του εἶναι ἔστω 10 γραμμάρια, μετρῶ δέ καί τό μῆκος του μέ ἕνα ὑποδεκάμετρο και τό βρίσκω ἔστω 15 ἑκ.. Ἄν στό ἴδιο αὐτό μολύβι κάνη ἀνάλογες μετρήσεις ἕνας ἄλλος παρατηρητής, ὁ ὁποῖος δέν μένει ἀκίνητος ὡς πρός τό μολύβι, ἀλλά περπατάει μέ σταθερό βῆμα παράλληλα πρός αὐτό ἤ περνάει μέ ἕνα ποδήλατο μέ σταθερή ταχύτητα, θά βρῆ τήν ἴδια μᾶζα καί τό ἴδιο μῆκος γιά τό μολύβι; Ἡ κοινή λογική λέει ναί. Γιατί; Μά εἶναι αὐτονόητο! Καί, ὅμως, ἡ Ἐπιστήμη τῆς φυσικῆς λέει ὄχι. Ὁ κινούμενος παρατηρητής θά βρῆ μεγαλύτερη μᾶζα καί μικρότερο μῆκος. Καί ποιό ἀπό τά δύο εἶναι τό σωστό; Καί τά δύο εἶναι σωστά. Ἐδῶ πρέπει νά βιασθῶ νά ἐξηγήσω, πρίν μέ πάρετε γιά τρελλό. Ἡ μᾶζα καί τό μῆκος κάθε σώματος εἶναι δύο ἰδιότητες, πού τό μέγεθος τους ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἄν ὁ παρατηρητής, πού τά μετράει, εἶναι ἀκίνητος ὡς πρός τό σῶμα ἤ κινῆται ὡς πρός αὐτό. Καί μάλιστα, μέ ὅσο μεγαλύτερη ταχύτητα κινεῖται ὁ παρατηρητής, τόσο μεγαλύτερη μᾶζα καί τόσο μικρότερο μῆκος βρίσκει. Καί αὐτό συμβαίνει μέχρι πότε; Μέχρις ὅτου ἡ ταχύτητα τοῦ παρατηρητῆ πλησιάσει τήν ταχύτητα τοῦ φωτός, 300.000 χλμ. τό δευτερόλεπτο. Ἄν τρέχη π.χ. μέ τά 9/10 τῆς ταχύτητος αὐτῆς, ἡ μάζα τοῦ σώματος γίνεται περίπου διπλάσια καί τό μῆκος του περίπου τό μισό. Κί ἄν ὁ παρατηρητής τρέχη μέ τήν ταχύτητα τοῦ φωτός; Ἄ, ὄχι. Αὐτή τήν ταχύτητα δέν μπορεῖ ποτέ νά τή φθάση. Κι ἄν τήν πλησιάση πάρα πολύ; Τότε ἡ μᾶζα τοῦ μολυβιοῦ τήν ὁποία θά μετράη, θά πλησιάζη τό ἄπειρο καί τό μῆκος τοῦ μολυβιοῦ θά πλησιάζη τό μηδέν. Δηλαδή, θά ἔχουμε ἕνα μολύβι ἄπειρης μάζας καί ἀόρατο, ἀφοῦ δέν θά ἔχη καθόλου μῆκος. Ἐρωτῶ· Εἶναι τά συμπεράσματα τῆς φυσικῆς αὐτονόητα; Ὄχι, βέβαια. Τά ἀπορρίπτει ἡ κοινή λογική, ἐπειδή δέν συμβιβάζονται μαζί της; Καί πάλι ὄχι. Γιατί, λοιπόν, δέν ἀπορρίπτει τήν ἰδέα ἑνός ἀόρατου μολυβιοῦ μέ ἄπειρη μᾶζα καί ἀπορρίπτει τήν ἰδέα ἑνός ἀόρατου καί ἄπειρου Θεοῦ;

Θά μοῦ πῆτε: παρατηροῦνται ποτέ τέτοια φαινόμενα; Στήν καθημερινή ζωή ὄχι, ἀλλά αὐτό γιατί ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός εἶναι πολύ μεγάλη. Παρατηροῦνται, ὅμως, στά σωματίδια, τά ὁποῖα ἐκπέμπουν τά ραδιενεργά ὑλικά. Ἄν ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός ἦταν μικρότερη, π.χ. 100 χιλιόμετρα τήν ὥρα, θά βλέπαμε τέτοια φαινόμενα κάθε μέρα.

Θά μποροῦσε κανείς νά βρῆ πολλά τέτοια παραδείγματα ἀπό τή φυσική, πού ἔρχονται σέ ἀντίθεσι μέ τήν κοινή λογική, ὅπως ἡ διαστολή τοῦ χρόνου, ὁ ὁποῖος κυλάει τόσο ἀργά, ὅταν ὁ παρατηρητής πλησιάζη τήν ταχύτητα τοῦ φωτός, ὥστε τά φαινόμενα διαρκοῦν αἰωνίως. Εἶναι αὐτό αὐτονόητο καί σύμφωνο μέ τήν κοινή λογική; Ὄχι, βέβαια. Καί, ὅμως, δέν ἀπορρίπτεται μέ τήν κοινή λογική ἕνας αἰώνιος Θεός;»(περ. Ακ, Ἀπ ᾽93, 109).

° Σέ σύντομη ὁμιλία του, ἐπίσης, πού ἔγινε στή Χριστ. Ἑστία Πατρῶν τήν 23/11/85 ἀνέφερε: «Οἱ ἀρνητές τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ χρησιμοποιοῦν πολλές φορές ἐπιχειρήματα, πού θεωροῦνται αὐτονόητα, γιατί στηρίζονται στήν ἁπλῆ κοινή λογική. Ἀκοῦστε μερικά παραδείγματα. Ὁ Θεός, πού εἶναι τό ὑπέρτατο Ὄν, εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἄπειρος καί συγχρόνως ἀόρατος; Εἶναι δυνατόν νά εἶναι αἰώνιος, δηλαδή νά μήν ὑπόκηται στό φυσικό μέγεθος, πού λέγεται χρόνος; Εἶναι δυνατόν Continue reading “Δόγμα & Επιστήμη – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός”